Canada II Reisverhalen

WELKOM OP CLUB CANADA II REISVERHALEN EN GA MET MIJ MEE OP REIS DOOR CANADA.

Hier vind je de prachtige reisverhalen over Canada.
Deze club is een aanvulling op club Canada, waar je verder allerlei andere interessante onderwerpen en foto's over Canada kan vinden.  

 

V A K A N T I E  O N T A R I O  2 0 11

 

door 

 

Hans en Amanda Strabbing

 

 

 

Zondag 29 mei 2011.

Zuidwolde – Badhoeverdorp

(Ibis Hotel)

Tegen half vier vertrekken wij met onze auto om Leo (mijn collega) en zijn vrouw Hannie op te pikken die ons dit keer naar Badhoeverdorp zullen gaan brengen, Nicky is dan al aanwezig om de eerste week op onze hond Rakker te passen. Daarna nemen Henk en Elly hem mee voor 3 weken naar Drongelen. Na leo en Hannie opgepikt te hebben gaan wij richting Badhoeverdorp, waar wij de nacht zullen doorbrengen voor wij op maandag gaan vliegen naar Toronto. De reis verloopt voorspoedig en wij gaan met zijn vieren na het inchecken eten in het bijbehorende restaurant, wat iets tegenvalt.

Daarna nemen wij afscheid van Leo en Hannie, welke de auto mee terugnemen. Wij zoeken de hotelkamer weer op om nog wat tv te gaan kijken. Die heeft maar een paar zenders en voor meer zenders moet je extra betalen. Dan hoeft voor ons ook niet en besluiten dan maar te gaan slapen. Morgen wordt het een lange

 

 

 

 

Dag  1

 

Maandag 30 mei 2011.

Amsterdam(Schiphol) – Toronto

Toronto – Barrie    (123 km)

Na een vrij goede nachtrust staan wij tegen negen uur op. Na het uitchecken, nemen wij de gratis shuttle bus die ons naar de vertrekhal van Schiphol zal brengen. Het is al aardig warm aan het worden en wij kunnen nog net en paar plaatsjes bemachtigen in de shuttle bus die geheel vol zit en alleen nog via het E-tap motel rijdt voor passagiers, maar verder rechtsreeks naar Schiphol rijdt. Daar is een kleine opstopping maar even later staan wij voor de vertrekhallen van Schiphol. Op de monitoren zien wij dat wij bij balie 26 moeten zijn. Deze is vrij snel gevonden en wij kunnen gelijk inchecken bij de balie van de club klasse van Air Transat. Dan door de paspoortcontrole en naar gate E4.

 

 

 

Hier is het wachten geblazen tot wij kunnen instappen en vertrekken. Wij vertrekken uiteindelijk 10 minuten later dan gepland maar dat is vrij normaal. De vlucht verloopt voorspoedig. Wij krijgen een fleece dekentje en een nekkussentje, welke wij ook mogen houden. Dat bevalt ons Nederlanders wel. Na 5995 mijl en 8 uur en een kwartier landen wij om even over half vijf in Toronto. Na de formaliteiten op de luchthaven te hebben afgehandeld en de koffers te hebben opgepikt gaan wij snel naar de balie van Alamo, waar wij een 4 Wheel drive hebben gehuurd. Hiervoor komen wij even buiten om de straat over te steken naar de autoverhuurbedrijven. Nu merken wij dat het niet alleen 29 graden buiten is maar ook een heel vieze vochtig warmte. In een mum van tijd zijn wij doorweekt van het zweet, niet erg lekker. Bij het verhuurbedrijf gaat gelukkig ook alles zeer snel en kunnen wij even later de huurauto oppikken. Wij mogen zelfs de auto uitkiezen. Amanda ziet een grote Ford Expedition staan en ik een Jeep, maar Amanda wil die Ford. Nu dat is o.k. en als wij de deur opendoen komt automatisch een treeplank te voorschijn om in de auto te klimmen. Bij het verlaten moeten wij vier minuten extra wachten i.v.m. met een staking. Elke auto moet vier minuten wachten. Naast dat alle auto’s worden gecontroleerd door de stakers is een ook beveiliging die alles in de gaten houd en alles op de video opneemt. De staking duurt al enige weken en heeft zelfs al een wachttijd per auto van een uur gekost. Dan op weg naar Barrie. Hiervoor willen wij de afslag naar de 427 north nemen, maar op de één of ander wijze zien wij die deze keer niet en staan even later midden in het drukke Toronto. Maar even navraag gedaan en de man die ons de weg wijst rijdt ons zelfs een eindje voor. Als hij het aangeeft gaat hijzelf op een gegeven moment links en moeten wij rechts aanhouden. Weer dat stukje behulpzaamheid, welke je zo vaak in Canada tegenkomt. Wij zitten nu weer aardig goed en zoeken dan weer de Highway 27 op welke evenwijdig loopt aan de erg drukke Highway  400.  Hier kopen wij bij een benzine pomp gelijk wat flesjes water voor onze medicijnen en wat andere frisdrank en dan verder naar Barrie. Dat gaat allemaal uitstekend en het weer is erg goed met veel zon. Gelukkig hebben wij airco in de auto en dat is nu maar goed ook. In Barrie rijden wij nu via de Dunlop road naar de afslag met de Hurst drive, ons nog bekend van vorige keren, waar wij bij Travelodge een kamer hebben besproken. Helaas hebben zij geen kamer meer op de begane grond. Wel is er een berichtje van Rob Strabbing, de zoon van mijn achterneef, om hem te bellen. Zij zijn n.l. met hun dochter Laura naar voetbaltraining. Wij zouden Rob en zijn vrouw Enza en de kinderen Erik en Laura die avond gaan bezoeken. Wij zijn echter bekaf, ook in Barrie is het vies warm en een hoge luchtvochtigheidsgraad. Wij bellen Rob en zeggen de afspraak voor deze avond af. Wij zullen een nieuwe maken later op onze rondreis. Zij begrijpen het volkomen. Wij zoeken gelijk nu ons bed op ( twee dubbele bedden) en zetten de airco op hoog. Eerst is het nog even puffen, maar dan vallen wij toch in slaap.

 

Dag 2

 

Dinsdag  31 mei 2011.

Barrie -  Chapleau  (487.2 km)

Korte rondrit Chapleau Crown Game Preserve (69,7 km)

Wij staan niet al te vroeg op en het belooft een warme dag te worden. De zon schijnt al volop en de lucht is nog steeds erg vochtig. Wij doen onze bagage in de auto en gaan dan in de hal van het motel een ontbijtje nemen (niet inclusief) hetgeen er lekker ingaat. Daarna gaan wij op weg richting Sudbury via de Highway 400, welke later automatisch overgaat in de Highway 69. De rit verloopt voorspoedig en voor Sudbury besluiten wij door te rijden naar Chapleau. Hiervoor nemen wij eerst en stukje van de Transatlantic Highway (de 17) om dan vervolgens de rondweg te nemen naar de 144. Wij slaan echter één weg te vroeg af, doch dit hebben wij direct in de gaten en keren wij gelijk om en even later zitten wij op de goede weg. Bij Chelmsford komen we op de 144 en gaan wij nog even de benzine tank volgooien. Dan vervolgen wij onze weg. Na Halfweg Lake zien wij opeens een kleine black bear in de droge sloot van de weg lopen. Wij zijn hem echter zo voorbij en besluiten even om te keren. Het beertje blijft nog even lopen en steekt dan opeens snel de weg over om daarna in de bossen te verdwijnen. Wij gaan verder en niet ver voor de afslag bij Westree zien wij de tweede black bear langs en op de weg lopen. Deze is totaal niet schuw en blijft gewoon staan en loopt ook vlak langs onze auto. Deze beer is duidelijk op zoek naar voedsel en heeft dit waarschijnlijk hiervoor vaker van automobilisten gehad en is dus een “schooibeer” Jammer maar dat gebeurt nu eenmaal.

Ter hoogte van de benzine pomp en bijbehorende restaurant nemen wij deze afslag richting Sultan. Het is een privé weg, welke wel in de zomer maanden gebruikt mag worden door derden en door de houtindustrie is aangelegd om de gekapte bomen te kunnen afvoeren. Het is een brede gravelweg en door deze te nemen scheelt het zeker twee uur rijden om Chapleau te bereiken. Het is al enige tijd droog weer hier en achter onze auto stuift het dan ook behoorlijk. Af en toe komen wij een auto tegen, maar ook loggingtrucks volgeladen met bomen. Bij het passeren van zo’n loggingtruck horen wij een tik op de voorruit en even laten zien wij een scheur in het raam net achter de achteruitkijkspiegel. De scheur wordt langzaam langer maar stopt op een bepaald punt.

Niet zo leuk, maar wij rijden gewoon door, je kunt hier ook niets anders. Bij Sultan een heel klein gehuchtje komen wij weer op de verharde weg en is het nog ongeveer 67 kilometer naar Chapleau. Net als voorgaande jaren is het ook hier weer ontzettend rustig op de weg en zijn wij om ongeveer half vier in Chapleau. Wij gaan gelijk naar het Aux Trois Moulin Motel, welke wij hebben besproken voor 4 nachten, echter wij zijn één dag eerder dan gepland. Gelukkig is dat geen probleem. Wij krijgen een mooie kamer op de begane grond met twee grote tweepersoonsbedden. Ook heeft het motel in de hal een computer staan waar gasten vrij kunnen e-mailen. Ik ga even rusten terwijl Amanda gelijk even gaat e-mailen. Hierna gaan wij wat eten in het bijgelegen restaurant. Als wij er even zitten staat Suzanne ons al van verre toe te zwaaien. Suzanne is serveerster hier en wij hebben af en toe via e-mail contact met haar gehouden na onze laatste bezoek hier. Even later komt ze even bij praten, maar zij moet tevens werken dus dat gaat een beetje lastig, maar wij zien haar de komende dagen zeker weer.

Na het eten gaan wij toch even en klein rondje maken in het park en zien wij ook nog 4 black bears. Het weer is goed , maar gelukkig minder warm en niet meer zo vochtig als in Toronto en Barrie. Wij gaan op tijd slapen het was al met al toch wel een lange maar mooie dag.

 

Dag  3

Woensdag 1 juni 2011.

Chapleau

Div trips in het Chapleau Crown Game Preserve (477,9 km)

Wij beginnen deze dag met grote rondrit door het park en zoals verwacht komen wij bijna geen mensen tegen. Gelukkig is het met de beren beter gesteld en tot twee uur zien wij al 20 keer een black bear, Sommigen zijn snel weg, anderen blijven wat langer of zelfs erg lang bij ons rondhangen. De schrikachtige beren zijn veelal jonge beren die waarschijnlijk net bij de moeder vandaan zijn. Ook zien wij wat meer achter in het park een bruin gekleurde black beer en dat is de eerste keer dat wij een bruin gekleurde beer hier is het park zien in al die jaren dat wij hier nu komen. Helaas is deze ook erg schrikachtig en verdwijnt weer in de bossen voordat wij deze ook maar hebben  kunnen fotograferen.

Ook zien wij een moeder black bear met twee kleine cubs, die dit jaar in januari/februari zijn geboren.

 

Dan weer de gebruikelijke rust en overleggen wij of wij alvast willen gaan bijboeken. Wij hadden tot en met zaterdag geboekt en zouden ter plekke kijken hoe het weer was en of er ook wild te zien zou zijn. Nu hadden wij wel verwacht dat de beren er zouden zijn in deze tijd van het jaar, maar ja het is altijd even weer afwachten. Maar dat zit wel goed en ook het weer blijft behoorlijk. Wij kunnen ook wel en keer een buitje verwachten, maar dat is niet noemenswaardig. Wij besluiten dan ook om tot en met dinsdag nacht (7 juni) bij te gaan boeken. Dat is ook zo gebeurd en na een rustpauze gaan wij wederom eten in het bijgelegen restaurant met dezelfde naam. Het behoorde eerder bij het motel en bij dezelfde eigenaar, maar is nu gescheiden van elkaar. Volgens Suzanne is ook het menu veranderd, maar daar merken wij bijna niets van. Het eten is er gewoon goed. O. ja Amanda merkt het wel, ze hebben nl geen cheese cake meer als toetje. Ook zijn de lopende buffetten van tussen de middag er niet meer. Maar verder merken wij er niets van.

In de avond etappe in het park zien wij nog 15 black beren waarvan twee verschillende moeders met twee cubs (dit jaar geboren) Wel oogt het park nog rustiger dan andere jaren en zien wij ook geen auto’s rijden van Ontario Parks. Voor ons geen probleem.

Wij genieten hier van de prachtige natuur en de vele beren die wij hier zien. Er zijn ook enkelen bij met behoorlijke wonden op de kop. Waarschijnlijk toch met elkaar gevochten. Gelukkig herstellen zich deze wonden vrij snel bij beren.

Zo is er al weer een prachtige dag voorbij en gaan wij weer op tijd slapen..

Dag  4

 

Donderdag  2 juni 2011.

Chapleau

Div trips in het C.C.G.P (456,5 km)

Ook nu weer op tijd het park in en wederom zijn er bijna geen ander mensen te bekennen. Op onze morgentrip zien wij al 18 keer een black bear. Ook de bruine gekleurde black bear laat zich even zien, echter zo kort dat wij ook dit keer niet de gelegenheid hebben deze te fotograferen. Ook zien wij nog een Moose(eland) en enkele konijnen en een patrijs. Wij keren tegen half twaalf terug naar Chapleau zelf om bij de Chinees te gaan eten. Deze hebben op dinsdag en donderdag  een lopend buffet, hetgeen wij op de website van Chapleau op de computer hebben gezien in een advertentie van deze chinees. Ook hebben wij met enkele familie leden en bekenden afgesproken dat wij om 12 uur voor de webcam vlak voor dit Chinese restaurant zullen gaan staan zodat men ons kan zien. Wij doen ook nog snel even wat inkopen bij de Value Mart, de enige supermarkt in het dorpje. Om half twaalf gaan wij bij de Chinees naar binnen. Het buffet is van 11 tot 14.00 uur. Er zit nog maar één persoon en het buffet begint net. Wij leggen uit aan de serveerster dat wij om 12 .00 uur even naar buiten willen voor het webcam en dat wij wel alvast vooruit willen betalen, maar dat wij dus even er tussenuit willen voor de cam.

Dat is geen enkel probleem en wij behoeven ook niets vooruit te betalen. Ze zetten gewoon een bordje met gereserveerd op onze tafel en wij kunnen er zo even tussen uit.

Om 12 uur staan wij voor de cam en daar staan we dan. De cam geeft geen bewegende beelden door maar ververst om de minuut. Wij staan er enkele minuten en dan ga ik snel even bij de telefooncel, welke er 10 meter vanaf staat even met mijn familie in Drachten bellen. Loes, de vrouw van mijn broer, krijgen wij direct aan de lijn maar zij kan de juiste webcam niet te pakken krijgen. Wij spreken af het de volgende dag weer om dezelfde tijd te proberen, dan is mijn broer er ook waarschijnlijk en dan gaan wij terug naar het restaurant om ons lopend buffet vervolgen. Er zijn inmiddels ook diverse eters bijgekomen. Het is niet zo als wij dat bij ons gewend zijn, het is vrij eenvoudig maar het smaakt goed.

Hierna gaan wij even rusten en Amanda gaat ook nog weer even naar de computer om wat berichtjes te versturen. Tegen 5 uur gaan wij wederom naar het park en gaan nu eerst richting Racine Lake. Wij zien gelijk enkele black beren ( grizzly beren kom je hier niet tegen). Voor Racine Lake slaan wij af naar de hoofdweg zoals wij deze betitelen, welke loopt naar de camping achter in het park. Als wij deze even later willen opdraaien zien wij midden op deze weg een wolf staan, welke ook even blijft staan en dan weer in de bossen verdwijnt. Omdat wij stilstaan op de weg om foto’s te maken komt er een andere auto, jawel nog andere mensen, naast ons staan om te vragen of er wat aan de hand is. Wij vertellen dat wij net en wolf zagen en daarvoor stilstaan. De man dacht dat wij pech hadden en vertelt ons dat wij tegen donker worden aan op de weg naar Racine Lake, waar wij dus net vandaan komen ook kans hebben op wolven, daar er in die omgeving een wolvenpack zit. Jaren geleden zagen wij hier inderdaad ook 4 tegelijk dus wij zullen dat zeker nog gaan proberen. Even later steekt er ook een Lynx de weg over en zien wij naast diverse black bears ook enkele bevers zwemmen, echter niet erg dichtbij en heel moeilijk te fotograferen. Wij zien al met al deze avondrit 28 keer een black bear, wat ons over de gehele dag op en totaal van 46 !!! black beren brengt.

Jaren geleden was onze topdag 42 beren, dus dat record is gebroken. Het geeft maar weer aan dat dit park zoals men ook aangeeft vol met black beren zit, zo’n 2200 wordt ongeveer geschat, maar niemand weet het eigenlijk precies. Wij rijden op de terugweg via de weg naar Racine lake, maar wij zien helaas geen wolven meer, maar onze dag kan niet meer stuk en wij gaan dan ook voldaan ons bed opzoeken.

Dag  5

Vrijdag  3 juni 2011.

Chapleau

Diverse trips C.C.G.P. (405.1 km )

In de morgentrip zien wij 14 keer een black bear en is het nog steeds erg rustig, wat mensen betreft, in het park. Onze verwachting is wel dat het tegen de avond en in het weekend wat drukker zal gaan worden. Om twaalf uur zijn wij terug in Chapleau zelf om weer plaats te gaan nemen voor de webcam. Ik ga nu wel gelijk mijn familie in Drachten bellen of zij nu wel de goede cam ervoor kunnen krijgen. Mijn broer neemt op en die heeft ons al uit de auto zien komen, welke wij aan de andere kant van de weg hebben geparkeerd. Amanda gaat nu al vast klaar staan en even later ziet mijn broer haar staan en ik ga er dan ook gauw heen na afgesproken te hebben dat wij ook nog even aan de overkant bij het “treinstation” zullen gaan staan. Dus nu gaat het allemaal goed en gaan wij hierna de gebruikelijke rust nemen.

Na het eten bij Aux Trois Moulins, waar Suzanne ons weer helpt gaan wij wederom het park weer in. Het verveelt ons daar geen moment. Het is gewoon een schitterende natuur en heerlijk rustig, waar vind je dat nog tegenwoordig. Wel komen wij op onze terugrit naar ons Motel in het park drie grote 5 wheel (trailers) tegen, die waarschijnlijk naar de camping achter in het park gaan. Verder blijft het nog steeds opvallend rustig in het park. Deze rondtrip levert nog weer 10 keer een black bear op en wederom een lynx en ook nog een vos. Totaal van deze dag komt dus op 24 beren, bijna de helft van de vorige dag, maar toch een behoorlijk aantal. Waar vind je dat.

 Dag  6

Zaterdag 4 juni 2011.

Chapleau

Chapleau – Wawa – Missanaibi – Chapleau (671,8 km)

Om 5 uur staan wij op om mogelijk wolven te zien als het net licht is geworden. Het weer is echter deze morgen ons niet goed gezind, het onweert en bliksemt behoorlijk. Wij besluiten te wachten tot de bui voorbij is en dat is volgens de weather networks op de tv om ongeveer zes uur. Wij maken koffie en thee en kunnen hierna om 6.15 uur op pad. Of het aan het weer heeft gelegen of aan iets anders maar tot onze grote verbazing zien wij deze morgen in het park geheel geen wildlife. Dan op weg naar Wawa via de highway 101. Deze is ook weer zeer rustig en wij zien amper een andere auto rijden. Wel zien wij een Sandcrane (grote vogel) aan de rand van de bossen lopen en kunnen wij deze van niet al te ver mooi fotograferen.

Niet al te ver voor Wawa moeten wij een spoorwegovergang nemen, deze is echter zonder slagbomen en het rode licht staat op knipperen. Wij stoppen dus braaf en kijken waar de trein vandaan komt. Wij hebben hier naar beide kanten een goed overzicht, maar al wat we ook zien geen trein te bekennen. Daar staan we dan en na enige minuten besluiten wij maar voorzichtig door te rijden. Wij kunnen ons dit ook niet herinneren van een vorige keer. Een beetje vreemd. Wel is het net zo als de vorige keer, dat als wij Wawa naderen het licht begint te regenen. Wij besluiten eerst maar even aan de Highway 17 te gaan ontbijten en ook te tanken. De benzinepomp is echter opgeheven, maar het wegrestaurant dat er vlak naast is gelegen bestaat nog wel. Hier hebben ze ook weer telefoontoestellen staan op de eettafels en wij kunnen het niet laten om hier even Amanda’s moeder te gaan bellen. Deze echter neemt niet op, het is in Nederland dan ook in de vroege middag en ze zal wel even naar het winkelcentrum zijn gegaan. Het ontbijt is weer prima, heerlijke pancakes met maple sirup en toast met spiegeleieren en maar het valt er goed in. Daarna maar even naar de General Store, waar wij wat kaartjes kopen om te versturen naar deze en gene. Wij vinden de kaartjes wel erg duur, maar nemen ze toch maar mee. Verder heeft deze General Store genoeg artikelen, maar niet echt iets wat wij zoeken. Buiten is het nog steeds erg druilerig en wij besluiten dan ook na te hebben getankt terug te rijden richting Chapleau, daar het weer volgens de voorspellingen die kant op beter moet zijn. Bij de spoorwegovergang staat het licht nog steeds rood te knipperen. Het is dus waarschijnlijk gewoon een algemeen waarschuwingsteken. Wij hadden er nog lang voor kunnen blijven staan dus op de heenreis. Maar goed dat wij zijn doorgereden. Halverwege slaan wij af richting Missanabie Lake. Het weer begint langzaam beter te worden en je voelt gewoon de temperatuur in de auto snel stijgen. Wij zien op de weg naar Missanabie Lake ook onze eerste black bear van deze morgen. Op de dump echter is geen beer te bekennen, alleen twee grote arenden en vele meeuwen. Dan ook maar weer terug en langs det highway 101 zien wij toch nog drie black bears lopen. Wij maken ook nog weer het korte rondje Racine Lake en zien hier ook nog 3 beren. Dan de gebruikelijke rust en gaat Amanda weer even achter de computer. Het is voor de eerste keer dat wij kunnen e-mailen vanuit Aux Trois Moulin. Is er toch vooruitgang in Chapleau. O ja er is toch nog iets nieuws in Chapleau, men heeft op de heuvel achter het Motel een windmolen geplaatst, maar dat is het dan ook. Na het eten dat wederom goed erin gaat, gaan wij weer het park in en zien wij op deze avondsessie toch nog 18 keer een black bear en één Moose en een vos die een plastic zak in de bek heeft, waar de vissen half uithangen. Heeft de kleine rover ergens gepikt waarschijnlijk. Dan zit ook deze dag er weer op.

 

 

Dag  7

Zondag  5 juni 2011.

Chapleau

Div. trips  C.C.G.P. (405,2)

Wij doen het deze morgen wat rustiger aan en gaan tegen acht uur het park in en zien weer enkele black bears. Wij maken de grote ronde en komen op het stuk na Racine lake, op het stuk waar het weggetje zeer smal is en eigenlijk bestaat uit twee karrensporen, zelfs voor de eerste keer in al die jaren dat wij hier nu zijn komen we een andere auto tegen. Om elkaar te kunnen passeren, moeten wij beiden behoorlijk ver de berm in. Gelukkig is het hier net wat breder en gaat het verder prima. Op de middag en avondrit zien wij wat minder beren dan wij eigenlijk gewend zijn. Wij zien op deze dag totaal 16 beren en dat valt ons een beetje tegen. Wij zijn al verwend met al die andere beren op voorgaande dagen. Het weer is vandaag wat bewolkt met maar weinig zon. Toch was het in de middag zo’n 24 graden.

Bij Aux Trois Moulin gegeten en maken met Suzanne een afspraak om as maandag-avond om 18.00 uur met elkaar wat te gaan eten. Dinsdag avond heeft ze nl een vergadering met mensen die bij Border Lake, ten oosten van Chapleau, naar goud aan het zoeken/boren zijn en wij vertrekken woensdagmorgen op tijd richting het Algonquin Park.

 

Dag  8

Maandag  6 juni 2011.

Chapleau

Div trips C.C.G.P. (350 km)

Ik (hans) heb de afgelopen nacht mij niet al te lekker gevoeld en ben daar een beetje van slag van, Waarschijnlijk toch wat te veel gedaan en wat oververmoeid. De vermoeidheid na het lichte herseninfarct van vorig jaar heb ik nog steeds en wij gaan het dan ook wat rustiger aandoen. Ook het rijden op de gravelwegen wat erg schudt maakt dat je lichaam ook vermoeid raakt. Dat had ik in voorgaande jaren ook wel, alleen nu is het wat erger. Om ongeveer half negen beginnen wij nu aan onze ochtend trip en zien wij 1 black bear, 2 elanden en één lynx. De lynx steekt zo snel de gravelweg over dat die niet te fotograferen is. Ook één eland is maar amper te zien. Het is erg rustig in het park wat mens en dier betreft. Ook het afgelopen weekend is het ook niet drukker geworden in het park, wat wij toch wel hadden verwacht. In de middag rit zien wij 3 beren. Tegen zessen zijn wij terug in het restaurant Aux Trois Moulin en even later is ook Suzanne er en gaan wij samen wat eten en even lekker bijpraten. De avondrit, welke wij na acht uur nog doen brengt ons naast 7 beren ook nog weer een vosje op, dit keer met een konijn in de bek. Het is ongeveer op dezelfde plek als die van zaterdag, dus het zou dezelfde wel eens kunnen zijn, maar dat is uiteraard niet met 100 procent zekerheid te zeggen. Hoewel het aantal beren over de gehele dag wat tegen valt, verveelt het ons zeker niet daar het park gewoon erg mooi is en heerlijk rustig. Het weer was wisselend bewolkt en zo’n 20 graden. Als wij terugkomen bij het motel begint het licht te miezeren. Wel vandaag nog even postzegels gekocht en dat is erg prijzig in Canada. Voor de kaartjes en de Postzegels zijn wij in totaal meer dan 90 dollar kwijt.

 

Dag  9

 

Dinsdag  7 juni 2011.

Chapleau

Div. trips C.C.G.P.  (416,2 km)

Rond 5.30 uur opgestaan en gaan tegen zes uur wederom het park in. Dit is onze laatste dag hier in het park. Het is wat mistig in het park, maar wij zien deze morgen toch weer 5 black bears en dat is al meer dan gisteren op de morgen en middag samen. Tegen half twaalf willen wij weer wat gaan eten bij de chinees. Deze heeft geen lopend buffet meer op de dinsdag, dus nemen wij iets van de kaart. Zoals ook bij ons is het weer allemaal te veel, maar het smaakt prima. Na het eten gaan wij even rusten en slapen ongeveer twee uren heerlijk. Daarna weer het park in en zien wij 8 beren. Het is inmiddels wel warm geworden zo’n 26 graden. Tegen de avond wordt het bewolkt en wordt er ook wel regen verwacht. Tegen zes uur gaan wij eten en dat is dat keer Kipburgers met tosti en soep.

Na zevenen nemen wij afscheid van Suzanne die vanavond dus een vergadering heeft met de mensen die bij Border lake naar goud boren/zoeken. Dan voor de laatste keer nog even het park in. Wij beperken ons nu alleen tot het op en neer rijden van de hoofdweg en ook niet meer helmaal tot achter in het park. Wij zien nog 13 black bears, waar van één met drie cubs, welke echter hoog in de bomen zitten en bijna niet zichtbaar zijn door alle takken en dus ook niet te fotograferen.

Maar dus echt als laatste nog een moeder beer met drie cubs. Mogelijk hadden wij deze moeder beer al op voorgaande dagen ook gezien maar toen zijn de cubs ons niet opgevallen. Moeder beer maakt ook kleine schijnaanvallen op ons en blaast daarbij veel, echter meer dan een paar passen komt ze niet en wij laten haar en de jongen dan ook gauw met rust.

Als wij bij ons motel aankomen, begint het net licht te regenen. Op onze kamer pakken wij onze koffer vast in voor de volgende dag en gaan dan ook slapen.

 Dag  10

Woensdag 8 juni 2011.

Chapleau – Oxtonque Lake (Algonquin Park) (692,8 km)

Wij worden om ongeveer 5 uur wakker en willen eigenlijk ook op tijd vertrekken, doch het heeft de gehele nacht geonweerd en ook nu gaat het er nog flink aan toe. Wij besluiten nog even weer te gaan liggen, daar wij met zulk weer niet willen rijden. Het weer kanaal op de tv geeft aan dat de buien om even naar zessen verdwenen zullen zijn in de richting van Timmens in Oostelijke richting en wij moeten naar Zuid, richting Thessalon via de Highway 129.  De voorspelling klopt precies en om kwart voor zeven gaan wij op pad. Het is droog maar af en toe wat mistig. Langs de Highway 129 zien wij nog drie keer een black bear, waar van één prachtig op een groot rotsblok staat, net als een plaatje uit een boek. Als wij stoppen en omdraaien om dit te fotograferen is de beer echter wel te zien en te fotograferen, echter niet meer op het grote rotsblok. Jammer. Het is altijd ook weer zo plotseling langs zo’n Highway, die overigens ook weer geheel niet druk is, dat je in eerste instantie als je een beer ziet je er zo voorbij bent. Ongeveer 50 km voor Thessalon slagen wij linksaf om via de 564 binnendoor te gaan naar Iron Bridge. Wij zien nog een Sandcrane in het land lopen en even later komen wij in Iron Bridge en slaan wij wederom linksf de Highway 17 op( ook wel de Trans Atlantic Highway genoemd). Na Blind River gaan wij bij een wegrestaurantje een ontbijtje nemen, wat er goed ingaat. De route is veel langer dan de heenreis het scheelt zeker anderhalf uur voor wij nu bij Sudbury zijn. Wij besluiten wel door te gaan via North Bay en dan de highway 11 naar Huntsville. Langs de highway 11 zien wij nog op een open stuk land en grote Bull Moose lopen. Bij Huntsville nemen wij de highway 60 naar het Algonquin Park. Wij gaan kijken of wij terecht kunnen voor de komende 6 nachten in het Blue Spruce resort, welke wij nog van vorige jaren kennen en ons altijd goed bevallen is. In Huntsville gaan wij nog even tanken en dat scheelt zeker 17 cent per liter met Chapleau. Wij hebben geluk en kunnen voor zes nachten een kamer met keuken krijgen in het Blue Spruce resort. Wij zijn blij toe daar wij nu ook wel erg moe zijn van deze lange trip. Eigenlijk ook weer iets te gek gedaan, maar ja dat zit er nu eenmaal in.

Amanda gaat nog snel even iets te eten halen in de General Store, maar na een paar hotdogs wat boontjes en een broodje, het wachten tot dat de aardappels gaar zijn duurt ons nog te lang, gaan wij snel onze bedden op zoeken. Natuurlijk kunnen wij nu de slaap niet gelijk vatten maar uiteindelijk vallen wij toch in slaap voor een lange en goede nachtrust.

 Dag  11

 

Donderdag  9 juni 2011.

Algonquin Park ( 318,6 km)

Vandaag is het Nationale Feestdag. Ik(hans) ben nl jarig. Wij slapen echter eerst uit en

Amanda heeft last van haar oor en ook nog van de muggensteken en de klieren bij haar oor zijn ook hierdoor opgezet en ook de plek op haar voorhoofd is groter geworden.

Wij maken nu zelf ons ontbijtje met oa. een lekker gekookt eitje en gaan tegen negen uur op pad naar het Algonquin park. Vlak voor de westelijke ingang van het park zijn ze met de weg en een brug in de weg bezig en is enige vertraging mogelijk. Het valt erg mee en het is ook minder druk met vrachtverkeer dan voorgaande jaren.

In het park zien we in eerste instantie geen wild. Bij het visitor center staat wel wat op het informatiebord aangegeven, maar nog niet er veel. Al wij terug rijden zien wij al gauw een Eland ( Moose), welke echter snel in de bossen verdwijnt. Bij km punt 40 zien wij een Bull (mannetjes) Moose, welke zich geduldig door iedereen laat fotograferen.

De Moose steekt ook de weg over en even later nogmaals om dan langzaam weer in de bossen te verdwijnen. Ondanks dat het erg grote beesten zijn, zijn ze vrij snel in de bossen niet meer te zien. Ook denk ik nog een eland kalfje te zien, maar dat blijkt een hert (deer) te zijn. Dan rijden we door naar Whitny, om bij de supermarkt aldaar wat inkopen voor het eten voor de komende dagen te doen. Op de terug weg zien wij wel een moeder eland met en pas geboren kalfje lopen. Bij ons motel gaan wij eerst nu even het thuisfront bellen, zodat deze mij kunnen feliciteren met mijn verjaardag. Dat gelukt wel met Amanda’s moeder maar met mijn broer en schoonzus niet. Proberen het dan later nog wel eens. Dan maar een poosje rusten, de vermoeidheid van de lange dag van gisteren is er nog wel en beetje en ik voel mij ook daardoor niet helemaal optimaal. Wij eten deze avond lekker gehaktballen met gebakken aardappelen en boontjes. Na het eten nog even een trip naar het park en zien wij nog twee keer een Moose. Het is erg rustig in het park, ook wat betreft het verkeer of dat nu komt door de wegwerkzaamheden in het begin van het park weten wij niet. Ook is er dus duidelijk minder vrachtverkeer, maar wij vinden dit niet erg. Terug nog even gebeld met Drachten en nu wel even contact gehad, alleen is mijn broer er niet. Ook kunnen wij in de hal bij de incheckbalie internetten. Wel gaat deze via de satelliet en als het regent wil het niet. Hierna nemen wij op onze kamer nog koffie en thee met gebak ter ere van mijn verjaardag. Dan zit ook deze feestdag er weer op.

 

Dag 12

Vrijdag  10 juni 2011.

Algonquin Park )529,3 km’

Om zes uur staat Amanda op. Ik blijf nog wat liggen, niet geheel fit. Na het ontbijtje gaan wij om kwart over zeven door het park heen en willen nu de Oost zijde van het park gaan bekijken. Dat is wel even rijden, maar volgens het info krantje heb je hier ook goede mogelijkheden wild te zien. Wij rijden naar Barry’s Bay, waar we eerst gaan tanken. Ik heb gezien op een kaart dat je in Barry’s Bay kunt afslaan om via waarschijnlijk een gravelweg binnendoor te kunnen naar de Basin Depot Lake road. Wij vragen hierna bij de caissière van de benzine pomp, maar die weet er niets van. Ze woont hier wel, maar komt nooit die richting uit. Ook andere mensen die wij aanspreken weten van niets. Wij hebben deze afslag echter zo gevonden en het eerste stuk is gewoon en asfaltweg en er wonen ook nog vele mensen aan. Na ongeveer 5 km gaat de weg inderdaad over in en gravelweg en wordt wat smaller. Doch is prima te berijden. Het scheelt enorm en na ongeveer 20 km komen wij op de kruising met de Basin Depot lake road. Wij gaan linksaf deze weg volgen. Langs deze weg zou men dus goede kans hebben op het zien van wild. Het eerste gedeelte is goed te berijden en heeft enkele mooie open uitzichtpunten, maar levert niets op. Dan komen wij bij de overgang naar een zandweg met vele hobbels en gaten. Hier begint het Algonquin Park pas. Wij rijden nog wel even door, maar als de weg nog slechter wordt en er niets te zien valt keren wij om. Wij zoeken nu de hoofdweg richting Pembrooke op om de tweede mogelijkheid in Oost Algonquin, de Barron Trail road op te zoeken. Deze is vlak voor Pembrooke en is nog al even een stukje rijden. Het weer is goed met veel zon en het begon fris, maar de temperatuur is nu al aardig warm geworden. Vlak voor Pembrooke slaan wij linksaf de 26 op en enkele kilometers verderop nogmaals linksaf de Barron Trail road op.

Het is zeker grofvuil dag en wij zien vele bankstellen bij de weg liggen. Dat valt ons erg op. De officiële ingang van het park ligt nog zo´n 18 kilometer verder op en hier moet men zich melden bij het kleine visitor center.

Dan rijden wij het park in en rijden door tot de hoogspanning kabels, daar hier goede mogelijkheden zijn beren en elanden te zien. Nu dus niet net als vorige keren. Dus draaien wij om. Wel zien wij nog 2 grote schildpadden en in een waterpartij op een boomstam 4 kleinere schildpadden.

Ook zien wij en vosje de weg oversteken en een hert met en klein kalfje. Dit kleine kalfje drukt zich even in het hoge gras langs de berm, maar als wij naderbij komen gaat het toch snel achter de moeder aan. Wij gaan terug en nemen eerst dezelfde weg terug. doch gaan nu nog iets verder binnendoor en komen dan weer op de andere binnendoor weg naar Barry´s Bay terecht. Hier kijken wij nog wat rond en doen ook nog enige inkopen bij de plaatselijke supermarkt. Langs de Highway 60 in het Algonquin Park zien wij 2 Bull Moose en één female Moose.

Als wij terug komen in ons kamer ga ik het vlees op de barbecue klaarmaken en Amanda het overige warme eten. Wij besluiten het verder vandaag voor gezien te houden en gaan niet meer op pad. Het was al met al en lange rit vandaag, inclusief de twee weggetjes in het park hebben wij zo´n 9 uur gereden. Amanda heeft ook wat last van haar rug, maar gaat nog in de lobby wat internetten. Het was mooi weer vandaag zo´n 20 graden met veel zon en bijna, hoe is het mogelijk, bijna geen vliegjes.

 

Dag  13

Zaterdag  11 juni 2011.

Algonquin Park (455,4 km)

Na een goede nachtrust staan wij om ongeveer 6 uur op. Ik maak dit keer het ontbijt en we gaan daarna tegen 7 uur het park weer in. Wij zien echter geen wild en stoppen halverwege bij de souvenirshop annex restaurant en klein supermarkt. De souvenirshop is echter nog gesloten en gaat over 20 minuten open. Wij maken van de nood en deugd en gaan in het restaurantje koffie en thee drinken. Als de souvenirshop opengaat, gaan wij kijken of wij er iets voor ons of het thuisfront hebben. Niet dus. Wij gaan hierna weer terug en zien even buiten het park wel 2 elanden, welke in een dieper naast de weg gelegen stuk met zijn tweeën tussen de bomen lopen. Hier hebben wij ook de voorgaande jaren wel  elanden zien lopen, dus een zeer geliefde omgeving voor de elanden.

Wij rijden nu door naar Dorset waar ook een grote souvenirshop is. Hier kunnen wij echter ook niets van onze gading vinden. Er zijn nog twee andere toeristen in de winkel en dat blijken ook Nederlanders te zijn. Zij trekken met een baby in en camper rond,

Op de parkeerplaats maken wij een praatje met hen en zij zijn ook vaker in Canada geweest en vinden de Westkant mooier. Hierna gaan wij richting West Guilford, waar wij ook en mooie souvenirshop weten. Dat is in Zuidelijke richting en de weg kent vele bochten en grote meren, waar wij weer bijna geen boten op zien varen. De afstand is toch nog weer langer dan je denkt, maar uiteindelijk na één keer nog linksaf te zijn geslagen komen wij aan in West Guilford. Ook hier slaan wij twee keer vlak na elkaar linksaf en rijden dan recht op de souvenirshop aan. Dit is echt en uitgebreide en mooie souvenirshop, welke wij jaren geleden voor het eerste hebben bezocht door toedoen van mijn achterneef en zijn vrouw (Wim en Lorna Strabbing) uit Peterborough. Zij hebben echter nu geen kalenders, die wij bv altijd meenamen voor Amanda’s moeder. Ook zien wij niet zulke mooie beeldjes van Black Bears als aan de westkant. Ja wij zien wel een erg grote, maar die is te zwaar en te groot om mee te nemen. Uiteindelijk zien wij toch nog één mooi beeldje van en black bear, die wij dan ook meenemen en een bord met de tekst “Don’t feed the Black Bears”. Ook vragen wij nog of er in buurt beren te zien zijn. Ja dat is wel het geval en wel op de Dump zo’n 18 kilometer verder op. Ze lopen ook wel in de berm van de weg en bij de vakantie huizen, doch meer tegen het donker worden aan in de avond. Wij gaan dan maar even de dump opzoeken. Ook zijn wij hier destijds met Wim en Lorna geweest alleen was er toen niets te zien. Wij rijden de dump op en vragen bij de beheerder die er net rondloopt of wij even mogen kijken. Dat is geen enkel probleem en hij waarschuwt alleen niet te dicht bij te komen en ook goed om ons hen te blijven kijken. Wij gaan bij het afval kijken en zien gelijk nu al een zwarte beer rondstruinen en even later komt er en grote black bear met twee cubs aanlopen. De moeder beer maakt zich totaal niet druk om ons en de nog andere mensen, die er ook staan te kijken. Zelfs niet om andere black bears, welke in de diepte achter het afval aan de rand van het bos lopen en die normaal een gevaar voor de kleine cubs kunnen zijn. Zij laat de cubs gewoon lopen en wij zien ook één die in en boom is geklommen.

Ook een volwassen beer klimt in een boom en in totaal zijn er 5 of 6 beren te zien, inclusief de twee cubs. Doordat ze af en toe in het bos verdwijnen en blijven rond struinen weten wij niet exact hoeveel er nu eigenlijk rondstruinen.

Ook zien wij er nog twee wasbeertje, ook van die prachtige kleine rovers en vele grote meeuwen. Na vele foto’s genomen te hebben gaan wij weer terug. Ook op de dump van West Guilford gaan wij nog even kijken, maar de beheerder hier vertelt ons dat er geen beren hier meer komen daar men een hek met schrikdraad om de dump heen heeft geplaatst. De mensen die er kwamen om hun afval te dumpen hadden te veel over de aanwezigheid van de beren geklaagd. Nu klagen ze weer dat ze sindsdien weer te vaak bij de mensen in de tuinen komen. De man vond het ook wel jammer dat de beren er niet meer konden komen, hij had er nooit geen problemen mee gehad. Ook kregen wij hetzelfde verhaal te horen op de terugweg bij de dump in Dorset. Ja de mensen veroor-zaken zelf weer de overlast bij hun huizen. De man in Dorset verwijst ons naar de dump In Oxtonque lake, die wij al kennen van vorige keren en waar zijn vrouw werkt. Het is vlak bij ons motel en wij gaan er een kijkje nemen. Voorgaande keren was Sandy hier de beheerster, maar die is nu met pensioen en de nieuwe beheerster doet eerst en beetje afstandelijk, maar draait geheel om als ze hoort dat haar man ons heeft gestuurd. Zij gaat ons voor naar de stortplaats en ja hoor daar zit in de diepte en behoorlijk black bear, die zij BOBO noemt en gewoon naar hem roept. De beer blijft gewoon lekker zitten en maakt zich geheel niet druk om onze aanwezigheid en even later verschijnt ook nog een wasbeertje. Dan gaan wij weer terug richting ons motel en halen nog wat eten bij de General store. Als ik net het vlees heb klaargemaakt op de barbecue begint het te regenen. Een fikse onweersbui trekt over en het plenst even lekker. Na het eten gaan wij om ongeveer 18.00 uur nog even in het park kijken en zien wij nog drie keer een Moose, allemaal mannetjes en 4 schildpadden die ondanks het regenachtige weer, het regent af en toe hard en dan weer zacht, hun eieren leggen in het grint in de berm van de weg.

Er zijn ook weer vliegjes, maar wij hebben nu jasjes met capuchon met gaas voor het gezicht en dat scheelt veel. Erg veel toeristen zijn er niet en wij maken het dit keer ook niet al te laat en zijn om ongeveer half negen terug op onze motelkamer en rommelen nog wat aan en drinken nog koffie en thee en nemen er een broodje bij.

Het was mooi weer vandaag zo’n 22 graden, alleen dus in de avond wat regen.

Dag  14

Zondag  12 juni 2011.

Algonquin Park (401,2 km)

Wij doen het vanmorgen erg rustig aan en gaan pas om 9.15 uur het park in. Het is miezerig weer en maar 11 graden. Wij zien maar 2 elanden (Moose) en kijken nog wat rond in het visitor center, waar het ook niet erg druk is. Dan gaan wij terug en rijden wij door naar Huntsville om weer op zoek te gaan naar Souvenirs. Het eerst gaan wij kijken bij de WAL MART, welke nu ook een uitgebreide groente en fruit afdeling heeft. Verder kun je er eigenlijk van alles krijgen. Wij kijken wat rond, doch vinden niet iets van onze gading. Ook in het One Dollar zaak (nu $1,50)  vinden wij niets. Datzelfde geldt ook voor een winkeltje in Huntsville zelf. De Wal MART ligt net is buiten het plaatsje zelf. Maar even goedkoop tanken en een broodje halen bij Mac Donald’s. Dan weer terug naar ons motel. Onderweg nog bij en shop even gekeken naar souvenirs, maar weer niets. Ik ga terug op onze kamer wat rusten en Amanda gaat in de lobby wat internetten. Het is even droog dus dat kan nu weer.. Tegen zes uur gaan we eten en dan weer het park in.

Wij zien deze trip 8 keer een Moose , waarbij één met twee kalfjes en ook nog een hert(deer). Dat valt dus enorm mee ondanks het wat mindere weer van vandaag. Het heeft bijna de gehele dag gemiezerd en het werd niet warmer dan 13 graden. Tegen tienen terug op onze kamer en het is dan inmiddels al behoorlijk donker geworden.

 

Dag  15

 

Maandag  13  juni 2011.

Algonquin Park  (387,2)

Na een goede nachtrust en een lekker ontbijtje gaan wij weer op pad. Het is droog, maar  af en toe gaat het wat motregenen. Wij zien deze morgen al 4 keer een Moose en langs de afslag naar Arrowhead zien wij een vos met een jong. Deze zijn niet te fotograferen tussen alle bomen. Wij rijden door tot in Whitney en kijken daar nog wat rond in een souvenirshop. Deze is echter meer een verfijnde kunstshop en dus niet iets wat wij zoeken. Dan weer het park in en gaan nog even kijken bij het visitor center. Deze heeft een grote uitkijkpost, waar je echt een prachtig uitzicht hebt op en groot open stuk in het park. Dit alles vanaf een behoorlijke hoogte. Wij zijn al diverse keren, ook in voor-gaande jaren, hier geweest om te zien of wij hier ook wild zouden kunnen zien, doch wij hebben er nog nooit iets zien lopen. Nu dus ook niet. De highway 60 kunnen wij net niet zien doch deze is hier toch vlakbij en daar lopen de elanden wel. Een beetje raar eigen-lijk daar bv de elanden hier veiliger kunnen lopen en ook niet gestoord worden. Erg jammer, maar het is niet anders. In het visitor center bellen wij nog even naar het thuisfront en gaan dan weer terug langs de highway 60, waar wij nu geen elanden zien.

Wij rijden door naar Huntsville, Amanda wil graag op onze laatste dag hier naar het lopend buffet bij King Garden, het Chinese restaurant dat wij nog kennen van voor-gaande jaren. Deze hebben hier de gehele dag een lopend buffet. Druk is het echter nog niet er is nog maar één tafeltje bezet. Het is net na de middag en mogelijk is het tussen middag wat drukker geweest. Het maakt ons niet uit en het ziet er allemaal weer lekker uit en wij doen ons tegoed aan allerlei lekkernijen. Er komen intussen ook wel wat meer klanten binnen en één ervan neemt iets wat erg pittig gekruid is. Binnen no time staat zijn mond in de brand. Ik weet uit eigen ervaring wat het is en moet nu wel lachen als ik de man zie. De mond wijd open en maar water drinken om te blussen.  Zijn hoofd loopt rood aan. Zijn kameraad moet er net zo als wij wel om lachen en even later kan hij dat ook gelukkig wel weer. Amanda doet zich ook weer te goed aan de toetjes.

Hierna gaan wij terug naar onze kamer, waar ik wat ga rusten en Amanda de koffer al vast wat gaat reorganiseren. Het is de laatste dag hier. Morgen vertrekken wij naar Barrie. Het is droog geworden en zo’n 17 graden. Wij gaan nog één keer naar het park en was het gisteren redelijk druk met andere kijkers, nu is het weer ontzettend rustig.

Langs de afslag naar Arrowhead, waar  wij vanmorgen de vos en jong zagen, zien wij tot onze grote verbazing nu alleen het jong even rondlopen. Verder zien wij pas tegen het donker worden aan nog 6 elanden. Opvallend dat de meerderheid mannetjes zijn. Van de in totaal 10 elanden van deze dag zijn er 7 bull Moose en 3 vrouwtjes.

Tegen 10 uur zijn we terug op onze kamer en het is al weer bijna helemaal donker geworden.

 Dag  16

Dinsdag  14 juni 2011.

 

Algonquin Park  -  Barrie (313,3 km)

Wij behoeven niet al te vroeg op te staan voor onze trip naar Barrie en besluiten ook nog even via West Guilford te rijden. Het wordt nu echt tijd om wat voor het thuisfront  te vinden. Het weer is goed en de zon schijnt. Als wij in West Guilford aankomen is de souvenirshop nog niet eens open. Wij gaan dan nog even 18 km verderop naar de dump van Kanasssis, om eventueel nog beren te zien. Helaas de dump is vandaag niet open. Dan maar terug naar de souvenirshop, die nu wel open is en uiteindelijk kopen wij er nog diverse souvenirs.  Dan rustig aan richting Barrie. Onderweg zien wij nog een wild- turky en een paar schildpadden, ook één is doodgereden en ligt half in de berm.

Omstreeks één uur komen wij aan bij Best Western in Barrie, waar wij een kamer krijgen op de begane grond. Dit is wel zo prettig, daar wij de auto er vlak voor kunnen parkeren en de bagage via de schuifdeuren naar binnen kunnen brengen. Ook kunnen wij er gelijk terecht en gaan wij eerst even wat rusten en daarna de koffers wat op orde brengen.  Dan bel ik met Rob Strabbing op zijn cel phone en spreken af om ongeveer 6 uur naar hun huis te komen om daarna ergens met elkaar te gaan eten. Enza moet wel met Laura naar voetbaltraining maar die pikken wij dan later op om dan nog ergens een ijsje te gaan eten.  Ik weet via internet waar zij nu wonen en tegen zessen gaan wij die kant op. Eerst gaan wij echter nog even langs de Wal mart om een kleinigheid te kopen voor Brooke, de dochter van Carol, welke wij de volgende dag zullen zien Wij vinden het huis daarna gemakkelijk en Enza is nog thuis en Laura, die behoorlijk stevig is geworden, is met een vriendinnetje, aan het voetballen op de grasstrook voor hun huis. Zij maar ook Erik zijn helemaal bezeten van voetbal. Dat treft daar wij voor beiden een voetbal outfit van het Nederlandse elftal hebben meegenomen. Zij zijn daar erg blij mee en Laura doet het direct aan om er in te gaan trainen. Dan komt ook Enza’s broer thuis, die is gescheiden en woont al twee jaar bij hen in. Ik heb hem wel eens aan de telefoon gehad. Hij ligt niet erg goed bij Rob zijn ouders (Wim en Lorna), maar dat gaat ons verder niet aan. Enza en Laura en het vriendinnetje gaan naar de voetbal training en wij gaan een restaurant in de buurt opzoeken om te gaan eten. Eerst wil Enza haar broer niet mee mar Rob weet hem om te praten en ook hij gaat gezellig mee. Wij hebben er geen probleem mee en hij is tegenover ons ook heel gewoon en aardig. Het is een leuk restaurant met een prettige bediening en goed en veel eten. Erik, die niets is veranderd is een goede eter en werkt heel wat naar binnen zelfs nog een stuk taart dat hij kreeg van andere gasten, die er en verjaardag vierden en taart hadden overgehou-den. Het gaat daar allemaal heel prettig en gemoedelijk met elkaar om en dat is ook heel plezierig om te ervaren. Wij hadden hen uitgenodigd om uit eten te gaan, maar Rob heeft al weer snel betaald.  Na het eten pikken wij Enza, Laura en het vriendinnetje thuis op en gaan richting Lake Simcoe om daar een lekker ijsje te eten. Wij zitten nu met zijn achten in onze huurauto en dat gaat prima. De ijscoman vraagt dit ons ook als wij bij hem binnenkomen. Ja dus en hij kijkt toch enigszins verrast en verbaasd. Het ijs is heerlijk, maar ook weer “big”. Ik ben nu echter Rob wel te snel af daar deze al weer wil gaan betalen, maar ik ben hem nu echt voor. Het is inmiddels al weer behoorlijk donker aan het worden en wij brengen de Familie terug naar hun huis, waar wij ook gelijk afscheid van hen nemen en terug gaan naar ons motel. Het was al met al toch nog wel een lange dag. Zonder problemen komen wij op onze kamer en vallen moe maar voldaan in slaap.

Dag 17

Woensdag  15 juni 2011.

Barrie -  Peterborough  (298,3)

We kunnen het rustig aan doen, daar de trip naar Peterborough niet al te lang is. Wij maken eerst gebruik van het ontbijt, dat bij de prijs van de kamer inzit en uitstekend is. Amanda wil ook zelfs een wafel bakken, alleen dat mislukt geheel en zij wordt nu door de buffetjuffrouw hiermede geholpen, nadat deze het helemaal aangekoekte apparaat heeft schoongemaakt. Intussen zie ik op de tv, in de tekstbalk onder in het scherm dat er in het Algonquin Park op de Highway 60 en zwaar ongeluk is gebeurd, waarbij drie mensen om het leven zijn gekomen en 9 gewond. Dat is nogal heftig en wij zijn er net gisteren vandaan gekomen. Na het eten uitchecken en op weg naar Peterborough.

Het weer is al mooi en de zon schijnt volop. Wij rijden eerst richting Orillia en dan verder binnendoor naar Peterborough, waar wij even na 11 uur aankomen. Amanda heeft onderweg erge last van heftige opvliegers  (ze is in de zg overgang) en heeft het erg warm. Wij gaan hun huis binnen en Wim en Lorna zitten nog lekker op hun gemak een krantje te lezen. De begroeting is zeer hartelijk en wij praten gezellig wat bij onder het genot van thee en koffie. De koffie vindt Amanda echter erg vies. Tevens heeft ze het erg heet en het zweet stroomt haar van het lijf. Zij vraagt Lorna of zij weet of ze hier bij een apotheek er ook iets tegen hebben. Wim belt gelijk een apotheek en  even later gaat Amanda met Lorna naar de apotheek die in een grote supermarkt zit. Na advies vinden ze gelukkig wat, het heeft allen natuurlijk wel even inwerkingtijd nodig. Lorna neemt in de supermarkt nog wat boodschappen mee. Ik ben intussen met Wim even naar de benzine pomp gereden in zijn auto om te tanken en tevens wat Jerry kannen te vullen voor de maaimachine een dergelijke. Als wij allen terug zijn gaan wij even buiten op de veranda zitten. Het is hier echter`erg warm en Amanda verdwijnt naar de basement waar het een stuk aangenamer is en zij de computer van Wim mag gebruiken.  Lorna maakt nog een lekker broodje met vlees er tussen en dat gaat er goed in. Daarna ga ik even wat rusten en ook Lorna doet even de ogen dicht. Wim vraagt of Amanda even met hem mee wil naar de Marina, daar hij daar wat heeft besteld. Amanda wil wel alleen wel met onze auto, dan kan ze zelf rijden. Wim is na zijn herseninfarct best wel gehandicapt en het is eigenlijk niet meer vertrouwt dat hij nog auto rijdt. Maar ja wie zijn wij. Amanda en Wim rijden ook even langs het huisje waar Carol en Brooke nu wonen. Bijna tegelijk komen Amanda met Wim en Carol en Brooke, welke mee komen eten, aan bij Wim en Lorna huis. Carol is niets veranderd, maar Brooke is natuurlijk groter gewor-den. Het is dan ook bijna 4 jaar geleden dat wij hen hebben gezien. Brooke is wat verlegen, maar dat trekt wel bij. Carol gaat samen met Lorna het eten maken. Wim zal later de Cowboy steaks op de barbecue klaarmaken. Wij gaan op de veranda eten, rijst met broccoli en tomaat en de cowboy steaks, welke Wim weer te lang laat doorbakken en Carol hem hierover aanspreekt. Hieraan kun je ook merken dat Wim niet helemaal meer goed functioneert. Het is nog best te eten maar eigenlijk wat te droog. Brooke is inmiddels wat bijgekomen van onze aanwezigheid en gaat lekker schilderen met hetgeen wij voor haar hebben meegnomen. Na het eten gaat Carol met Brooke weer naar hun eigen huis, waar Carol ook nog Thuiswerk doet. Wij gaan met Wim en Lorna in de base-ment wat door ons gemaakte foto’s van de beren in Chapleau bekijken op het grote tv scherm van Wim. Die moet het eerst even instellen en dat gaat niet erg makkelijk, maar uiteindelijk zien wij vele foto’s, De kleuren vallen ons wat tegen, maar dat komt doordat Wim het niet allemaal goed heeft ingesteld, maar dat geeft niet. Zo krijgen Wim en Lorna een idee wat wij daar aldoor maar uitspoken. Daarna schakelt Wim over naar de finale wedstrijd ijshockey om de Stanley Cup, tussen Vancouver en Boston. Dus eigenlijk Canada tegen de USA. Vancouver speelt thuis en de stand na zes wedstrijden is 3-3, beide teams hebben al hun thuiswedstrijden gewonnen en deze laatste wedstrijd is in Vancouver, dus de Canadezen verwachten wel dat zij gaan winnen. Het is de wed-strijd van het jaar en overal is het tijdens de uitzending stil op straat. Echter Vancouver krijgt met 4-0 een pak slaag. Dat zal daarna resulteren in grote rellen in Vancouver, hetgeen ook de gehele wereld overgaat. Politieauto’s worden over de kop gegooid en in brand gestoken en er vinden ware veldslagen tussen de politie en de zg supporters plaats. Wij liggen dan allang te slapen. Als ik ‘s nacht naar de wc moet zie ik het licht in de basement nog steeds branden en daar zit Amanda die niet kan slapen op de erg zachte bedden en ook weer erge opvliegers heeft. Zij ziet het dan ook niet zitten dat er nog een dag en een nacht hier nog achteraan komt. Wij zullen zien wat wij kunnen doen en proberen toch weer te gaan slapen.

 

Dag  18

Donderdag  16 juni 2011.

Peterborough  -  Whitney (AlgonquinPark206,8 km)

Ik sta om ongeveer negen uur op en hoor Lorna al in de keuken bezig. Ik vertel haar dat Amanda erg last heeft van die opvliegers en ook dat ik nog al vermoeid ben en dat als zij het niet erg vinden wij deze dag na het avond eten op weg gaan naar Toronto om daar en motel te nemen, waar wij  dan de volgende dag ook wat langer kunnen blijven voor wij terugvliegen, anders wordt het voor ons maar rondhangen en dat is niet erg prettig, ook mede gelet op het warme weer. Lorna kijkt wel even verbaasd, maar kan het zich eigenlijk ook wel zich indenken. Gelukkig weten zij niet dat wij pas zondag terugvliegen.

Dit hadden wij al zo geregeld daar Wim vaak nog allerlei dingen met ons mee wil gaan doen en mede gelet op zijn handicap is dit spijtig genoeg niet te doen. Een leugentje om bestwil, maar wel eens noodzakelijk. Dan komt ook Amanda en even later Wim in de keuken en gaan wij samen ontbijten en vertel ik Wim ook van onze voornemens en ook hij heeft er begrip voor en dat wil ook wel wat zeggen. Het weer is goed en het belooft een warme dag te worden en dat is alleen al vermoeiend. Na het eten gaan wij nog even op de veranda zitten en Amanda, echt opgelucht dat wij weg kunnen gaan deze dag, gaat gelijk de koffers pakken en voor zover het gaat ook al in de auto doen. Omstreeks half één gaan wij met onze auto met ons vieren naar het gebouw van de Royal Canadian Legion, de oud veteranen, waar ik foto’s had heen gezonden van het defilé van de oud veteren/bevrijders van de Tweede Wereld Oorlog in 2010 in Apeldoorn. Zij hadden Wim al gezegd dat als ik in Peterborough kwam, hij mij hiermee heen moest nemen. Het is een groot gebouw, waar je elke dag voor weinig geld tussen de middag kunt gaan eten. Dat doen wij ook en wij krijgen een broodje hamburger met twee enorme bollen aard-appelsalade. Oud veteranen zien wij er niet en het is meer een soort clubhuis,, waar af en toe wat georganiseerd wordt voor deze veteranen. Tot twee uur kun je daar eten, daarna hebben zij elke dag en bingo. Ook de opbrengst hiervan is voor dit gebeuren. Ik maak nog kennis met de administratie, die mijn foto’s hadden ontvangen en ook hebben opgehangen. De mensen zijn er zeer vriendelijk en van de serveerster krijg ik nog een boeklegger van deze branch 52.  In bijna elke plaats is wel zo’n centra. Zelfs in Chapleau heb ik wel een gebouw van het Legion zien staan. Wij doen ook nog en ronde mee met de bingo. Er zijn niet eens veel mensen. Ondertussen wordt het restant van bv de aardappelsalade onder de aanwezigen voor $2 per portie verkocht, Dat vind ook nog wel gretig aftrek en is een prima idee, zo behoef je ook niets weg te gooien. Ook weet je dat het de volgende dag weer vers eten is. Ze zijn op één dag na de gehele week geopend. Bij de bingo heeft Wim Strabbing weer mazzel en wint hij de grote (zeker twee kilo wegende)sparerib met een grote bus  barbecue saus. Dan vertrekken wij hier weer. Het is inmiddels al weer erg warm geworden en wij rijden terug naar Wim en Lorna’s huis. Onderweg zien wij nog grote velden vol met zonnecollectoren. Nu dus niet eens op de daken van een woning maar gewoon op de grond, een apart gezicht maar erg handig. Het landschap glooit een beetje maar heeft en wijds uitzicht en de collectoren vangen hier de volle mep zon. Terug aan de Patriciacourt gaan wij met z’n allen gelijk even bij de buurman van Wim, Gorden Allen een oud D-day veteraan kijken. Deze kennen wij ook al jaren en is in 2005 ook in Apeldoorn bij het defilé geweest, voor het eerst toen terug in al die jaren. Hij is inmiddels 90 en de begroeting is aller hartelijkst. Wij gaan bij hem in de tuin zitten en kletsen wat,. Hij is wel getrouwd, maar zijn vrouw zie je nooit, ligt hele dagen op bed en is waarschijnlijk helaas alcoholiste. Het is nu echt warm geworden en het zweet loopt ons bij stralen van het gezicht en tegen vieren zegt Amanda zullen wij nu maar naar Toronto gaan, dan kunnen wij lekker kalm aan doen. Wij nemen dan ook afscheid van Gorden, maar Wim rijdt snel in zijn rolstoel naar de an-dere buren Tom en Marleen, die wij ook wel kennen om ook daar nog even gedag te zeggen. Dat doen wij ook nog snel even op de stoep van hun huis. Ze nodigen ons wel uit om binnen te komen, maar dat ketst Amanda gelijk af. Ze heeft er nu wel genoeg van en het is ook vies warm. Wij nemen dan ook gelijk afscheid van Wim en Lorna, de bagage hadden wij al ingepakt en krijgen nog twee flesjes water van Lorna mee voor onderweg. Wij verontschuldigen ons nog voor het eerdere vertrek en gaan dan op weg en snel de airco aan.

Hadden wij in eerste instantie de laatste twee dagen nog in Toronto willen vertoeven, al bijgesteld in de Niagara Falls, nu besluiten wij mede door het erg warme weer terug te gaan naar het Algonquin Park. Dat is niet al ver rijden en wij zien wel hoe ver wij komen.

Het is gelukkig niet erg druk op de weg en wij schieten goed op en gaan dan ook in één keer door en rijden nu ook nog door het park heen en zien zelfs nog drie elanden. Om ongeveer half acht komen wij aan in Whitney en gaan kijken of er in het East Algonquin  

Park motel nog een kamer met twee bedden voor drie nachten te krijgen is. Wij hebben geluk hiermee en zijn moe maar blij dat we dit gedaan hebben en de komende dagen weer onze eigen gang kunnen gaan, zoeken wij onze bedden op. De temperatuur is nog steeds zo’n 27 graden.

 

Dag  19

Vrijdag  17 juni 2011.

Algonquin Park ( 406,1 km)

Om 5.15 staan wij op, ik was door de vermoeidheid en de slaap heen en gaan wij het park in. Het is al behoorlijk mooi weer en op  deze ochtend trip zien wij 5 elanden.

Om acht uur zijn wij terug bij ons motel, waar wij gaan ontbijten, is niet in de prijs inbegrepen, maar voor $4.50 krijgen wij een prima ontbijtje, inclusief koffie of thee, zoveel je maar wilt. Je kunt er alleen maar ontbijten, voor ander eten kun je in het plaatsje l terecht. Daarna weer wat rondgetoerd en zien ook nog een Moose met twee jonge kalfjes, die wij van vrij dichtbij kunnen fotograferen. Het is op hetzelfde punt waar wij ook in voorgaande jaren wel elanden gezien hebben. Toeval of komen ze vaak op hetzelfde stuk weer terug. Tegen twaalf uur willen wij eigenlijk wel even gaan rusten op onze kamer in het motel, doch ze zijn bezig een nieuwe airco te installeren, dus kunnen wij er nog niet terecht. Wij gaan dan maar eten bij de Mad Musher in het kleine dorpje en dus ook vlakbij ons motel. Het eten is er prima en ook niet duur. Ook het motel is zeker $30 per nacht goedkoper dan in Blue Spruce en eigenlijk zijn wij ook gek dat wij daar gaan zitten af toe. Doen we als we hier weer komen dan ook niet weer. In de supermarkt willen wij nog even geld gaan pinnen, het lukt wel maar gaat wel moeilijk en pas na diverse keren gelukt het. Dan zijn ze in onze kamer ook klaar met de airco en gaan wij even rusten. De avondtrip levert ook nog enkele elanden op.

Het is wel erg rustig weer in het park, alleen bij de aanwezigheid van elanden zien wij meerdere mensen, de zo genaamde Moose jams. Wij zien ook nog diverse grote schildpadden die hun  eieren aan het leggen zijn in de bermen van de weg. Zeker 7 van die dames zijn er vandaag hiermee bezig. Ook zien aan rulle grond in de bermen dat hier al eieren gelegd zijn en dat zijn behoorlijk wat van die plekken. In totaal hebben wij deze dag dus 10 elanden gezien en waren wij enigszins verlost van de vliegen, nu die zijn er ook weer. Dat is minder.

Dag  20

Zaterdag  18 juni 2011.

Algonquin Park (438,4 km)

Weer na een goede nachtrust op tijd opgestaan en zien echter de morgen slechts 1 keer een moose met kalf en enige herten en een paar eieren leggende schildpadden. Ook weer ontbeten in ons motelletje en wederom prima. Er zitten ook nu weer meerdere gasten te ontbijten. De man van de eigenaresse van het motel maakt schilderijen van de natuur en heft ook een eigen atelier achter het motel. Niet goedkoop, maar volgens ons is er wel be-langstelling voor en ook wel kopers. ’s Middags weer even rusten en de koffers pakken. Morgen gaan wij nu echt terug naar Toronto voor de terugvlucht naar Nederland. In de namiddag gaan wij eten in het restaurant bij de benzinepomp, welke net van eigenaar is gewisseld. De serveerster heeft niet veel zin, maar het eten is prima en ook niet duur. Ik neem rosbief en dat kun je wel zuigen, erg lekker. Trouwens je ziet overal borden ver-schijnen met aanbiedingen van rosbief in de restaurants voor zondag. Het is dan nl daar ook Vaderdag en dat wordt er met die dag schijnbaar veel gegeten. Wij hebben ’s mid-dags eigenlijk niets verder gezien, maar kopen nog wat geschenken in het kleine winkel-tje aan het begin van het park aan de westzijde Ook de avondtrip levert in het begin niet veel op, maar uiteindelijk zien wij toch nog 8 elanden, hetgeen deze dag ook het totaal brengt op 10. De schildpadden doen het nog beter en laten zich 12 keer zien. Ook drie keer en hert en een vosje gezien. Tegen donker aan komen wij terug op onze kamer en gaan voldaan slapen. Het was een goede keus om hier weer naar terug te gaan de laatste dagen.

Dag  21

Zondag  19 juni 2011.

Whitney  -  Toronto(PiersonAirport) (381.km)

Wat later opgestaan en tegen negen uur wederom gaan wij een ontbijtje nemen. Daarna de auto ingepakt en tegen 10 uur vertrekken wij om binnendoor naar Toronto te rijden.

Hiervoor gaan wij eerst nog weer de 60 kilometer via het park rijden en zien nu niets meer, Ze willen ons niet even uitzwaaien de elanden. Het is lekker rustig op de weg en wij doen het ook kalm aan. De auto moet voor half zes worden teruggebracht en wij hebben dus wel even de tijd Wij moeten alleen even halverwege uitkijken dat wij Wim en Lorna niet tegen komen, die voor vaderdag naar Rob en Enza gaan en die route die zij rijden moeten wij kruizen. Zul je net beleven. Maar ook dat valt reuze mee en het landschap verandert hoe meer wij Toronto naderen. Het is nog steeds een wijds uitzicht en soms grote boerderijen met de typische  model schuren, vaak rood geschilderd. Vlak voor Newmarket rijden wij even verkeerd, stond ook slecht of eigenlijk helemaal niet aangegeven. In Newmarket  gaan wij bij Wimpy’s nog wat eten. Ook weer grote porties en prima eten en voor weinig geld. Dan rijden wij verder en kruizen de highway 400 waar het ontzettend druk op is. Wij nemen even later weer de 27 en die is gewoon lekker rustig Tegen 4 uur zijn wij dan toch al op de luchthaven en leveren onze auto in. Wij melden de scheur in het raam en ze maken zich daar niet al te druk over, gebeurt wel vaker, alleen even een rapportje van opgemaakt en klaar is kees. Dan de Balie van Air Transat opgezocht en die is zelfs al open. Dus gelijk ingecheckt en dus de koffers lekker al kwijt. Dan via de controle naar onze gate C34.  Het weer warm warm vandaag zo’n 23 graden maar wordt nu wat bewolkter, maar het blijft droog. Wij vertrekken pas om 22.55 uur dus het is nu wachten geblazen, maar dat is nu eenmaal zo. Ik probeer languit op de stoelen wat te slapen. Dat gelukt maar ten dele, Het lijkt overigens niet al te druk te worden en wij zijn benieuwd of het vliegtuig wel vol zit. Deze is wel goed op tijd binnen, dus daar behoeft geen vertraging door te ontstaan. Later dan gepland, maar dat is altijd wel zo kunnen wij het vliegtuig in en dat stroomt wel geheel vol. Bijna op tijd vertrekken wij voor onze vlucht naar Amsterdam. Wij krijgen weer een dekentje in een rol met een nekkussentje dat wij ook mogen houden net als op de heenreis en ook omdat wij door de nacht heen vliegen een tasje met allerlei spulletjes, zoals oogklepjes, tandpasta en tandenborstel, oordopjes, koptelefoontjes en reinigingsdoekjes, De vlucht verloopt voorspoedig en wij slapen af en toe een beetje.

Dag  22

Maandag 20  juni 2011.

Aankomst Amsterdam.

Ongemerkt eigenlijk is het tijdens de vlucht maandag geworden. Als wij weer boven Ierland en Engeland komen wordt de bewolking ook af en toe wat dunner en kunnen wij af en toe wat land zien. Boven de Noordzee wordt het ook wat beter zicht en wij kunnen de haven van IJmuiden redelijk zien. Wij vliegen ook over de Amsterdam Arena en landen via de baan die langs Mac Donalds en het Ibis Hotel ligt. Dat is in al die jaren dan ook wel de eerste keer dat wij hier landen.  De landing is om 12,16 uur, 4 minuten eerder dan gepland. Wij behoeven nu dus ook niet lang te taxiën. Wij stappen als eerste het vliegtuig uit en kunnen weer even de benen strekken. Dan via de paspoortcontrole naar bagage claim nr 19, waar als wij daar aankomen onze koffers al op de band liggen en wij ze gelijk op en karretje doen en naar de uitgang kunnen. In de aankomsthal staan Wim en Loes ons al op te wachten en na het toiletbezoek gaan wij naar de auto in de parkeergarage en kunnen wij vertrekken naar Zuidwolde. Nagenoeg dus in één keer door zonder wachten. Tegen half vier komen wij daar aan en dan zit ook deze reis er weer op. Gelukkig beter verlopen dus dan het vorige jaar.

*****************************

VAKANTIE CANADA OOST WEST THUIS 2009
door fam. van den Boom

Canada, tja mooi land, heb ik altijd al naar toe willen gaan maar ja, hoe dan hé, een schitterend land met een ruige natuur erg afwisselend, er is erg veel te zien en dan kom je toch snel uit op een vakantie met een camper, nou dan bedenk je wel even als je gaat kijken naar de kosten.
Als je wat wil zien moet je toch zeker een maand, en als je dat doet met een camper dat kan je vlot rekenen op duizend per week en voor de vlucht heen en weer tussen de twee en drie duizend.
Dan wat eten en brandstof ( want het zijn dikke V achten ) benzine dus, en dat loopt lekker door, dus af en toe wel zwijmelen en dromen maar niet echt plannen in die richting, tot afgelopen zondag ik de Telegraaf zat te lezen en ik bij een artikel kwam en na twee seconden al lichtelijk begon te transpireren, want waar ging dat over JAHA Canada, op abonnee exclusief -aanbieding november plaatsen ze aanbiedingen ( reisjes - uitjes ) die je als abonnee dan met korting kan boeken.
Een reisje naar v.d. Valk op Bonaire en een tripje naar de kerstmarkt in Düsseldorf en de laatste was een holieshit wat is dat Campers weg brengen in jaha echt wel in CANADA, moet je horen wat er stond.

LEES HIER VERDER